Zelfs vindt hij het heel gewoon, mijn zoon. Mijn baby, mijn jongste en stiekem toch al best grote kind. Hij mag afzwemmen. Laten zien dat hij op zijn buik kan zwemmen. Dat hij de rug- en de borstcrawl beheerst. Dat hij kan duiken en door een gat hen kan zwemmen, watertrappelen en drijven op zijn rug. En sommige van deze onderdelen ook nog eens met kleren aan! Super praktisch (verzuipen doet hij niet zomaar meer), super fijn voor hem (hij kan het!) en super stoer natuurlijk. Hoe blij ik ook voor hem ben, ik word er ook wel een beetje melancholisch van.. het is toch weer afscheid nemen van een fase, op naar een volgende fase. Kleine kinderen worden groot. De tijd vliegt voorbij. En zo kan ik er nog wel een paar oprecht gemeende clichés tegenaan gooien. Feit is dat ik straks drie zwemmende kinderen heb, een zoon van 5 1/2, een dochter van 8 en een dochter van 10. En wat zegt dat over mij? Precies: ik word oud :)
Geen opmerkingen:
Een reactie posten