Oordelende ouders

Wij zijn gezegend met drie prachtige kinderen. Een jongen, twee meiden. Alle drie lieve kinderen, met hun streken en nukken. Simpelweg kleine versies van gewone mensen: soms lacht het leven je toe, soms moet je tegenslagen incasseren. Leren incasseren is lastig, soms een harde leerschool. Het enige dat je als ouders kunt doen is wapenen. Is kritiek terecht en gericht op je handelen, niet op je persoon? Doe er wat mee. Zo niet: trek het je niet aan, haal je schouders op en ga vrolijk verder. Onze middelste staat met sterke pootjes, de lekkerste billen van het land en een hol ruggetje (lees: bol buikje) in het leven. Zelf heeft ze daar nooit last van gehad. We hebben haar gestimuleerd trots op zichzelf te zijn door te zeggen dat ze de mooiste billen van het land heeft (we spraken slechts de waarheid), het mooiste haar van ons onze familie (wat ook zo is), en nog veel meer oprechte conclusies. En zo kijkt ze ook naar anderen. Haar zus vindt ze mooi om haar lange vingers en dito haar, haar broertje vindt ze mooi omdat hij zo schattig lacht. Kinderen zijn vaak eerlijk en hard tegen elkaar, en niet altijd op een positieve en vriendelijke manier. Daartegen is ze gewapend, hoewel ze het niet leuk vindt en ze er vaak verdriet van heeft. Daar leert ze wel mee omgaan. Wat opvalt, en vervelender is, is hoe ouders over haar praten en oordelen. In de turnhal, niet wetende dat ik op de rij voor hun zit, concluderend dat 'dat stevige meisje toch niet gaat winnen.' Bij het zwembad kijkend naar haar terwijl ze een ijsje eet, fluisterend tegen hun eigen kind: 'kijk, zo ga je er uit zien als je teveel snoept'. En ja: dit is echt gebeurd en er zijn helaas nog veel meer van dit soort voorbeelden. Eerlijk gezegd: het liefst had ik die ouders een stoot met mijn rechter elleboog tegen hun hoofd gegeven. Waarom zo'n oordeel over een ander, mijn kind in dit geval? Maar dat doe ik als beschaafd mens niet. Bovendien, wat voor voorbeeld ben ik dan voor mijn eigen kinderen.