Er heeft een gekke switch plaatsgevonden in mijn hoofd. Van het een op het andere moment is mijn diep gekoesterde aversie tegen harde tot stormachtig aantrekkende wind, verdwenen. Ik kijk naar buiten en zie hoe de bomen krom worden geblazen door de wind. Ik hoor de bladeren stormachtig ritselen in een poging niet weggeblazen te worden. En ik denk enkel: laat maar waaien! Wat een bevrijding, wat een heerlijkheid! De wind is niet langer een belemmering om te gaan hardlopen, een mogelijkheid tot storing op het spoor, een vernietigende factor als m'n haar goed zit. De wind levert me wat op! Energie op precies te zijn. Ergens in Noord-Holland, staat een windmolen die voor een klein deel 'van ons' is sinds deze week. Ja, we zijn eigenaar van winddelen en wekken onze eigen energie op. Dus kom maar op die met die winter-, lente-, zomer- en winterstormen!
Geen opmerkingen:
Een reactie posten