Bijgeschoold

Het was de week van de bijscholing! Dinsdag volgde ik een training emailmarketing van Frank Watching. Erg interessant, een aanrader. Na afloop reikte de trainer certificaten uit, we werden er lacherig van met z'n allen. Foto-moment, semi-trotse gezichten. Het was een leuke training, maar een certificaat... Was een beetje overdreven wellicht. Post op FB en Twitter, om de grap te benadrukken een knipoogsmiley ;) Maar die viel niet iedereen op. En ik voelde me beschaamd, een beetje misplaatste trots.. Dus bij deze: het was een leuke training, heel interessant, maar alle felicitaties heb ik niet echt verdiend :(

Volgende fase

Zelfs vindt hij het heel gewoon, mijn zoon. Mijn baby, mijn jongste en stiekem toch al best grote kind. Hij mag afzwemmen. Laten zien dat hij op zijn buik kan zwemmen. Dat hij de rug- en de borstcrawl beheerst. Dat hij kan duiken en door een gat hen kan zwemmen, watertrappelen en drijven op zijn rug. En sommige van deze onderdelen ook nog eens met kleren aan! Super praktisch (verzuipen doet hij niet zomaar meer), super fijn voor hem (hij kan het!) en super stoer natuurlijk. Hoe blij ik ook voor hem ben, ik word er ook wel een beetje melancholisch van.. het is toch weer afscheid nemen van een fase, op naar een volgende fase. Kleine kinderen worden groot. De tijd vliegt voorbij. En zo kan ik er nog wel een paar oprecht gemeende clichés tegenaan gooien. Feit is dat ik straks drie zwemmende kinderen heb, een zoon van 5 1/2, een dochter van 8 en een dochter van 10. En wat zegt dat over mij? Precies: ik word oud :)

Laat maar waaien!

Er heeft een gekke switch plaatsgevonden in mijn hoofd. Van het een op het andere moment is mijn diep gekoesterde aversie tegen harde tot stormachtig aantrekkende wind, verdwenen. Ik kijk naar buiten en zie hoe de bomen krom worden geblazen door de wind. Ik hoor de bladeren stormachtig ritselen in een poging niet weggeblazen te worden. En ik denk enkel: laat maar waaien! Wat een bevrijding, wat een heerlijkheid! De wind is niet langer een belemmering om te gaan hardlopen, een mogelijkheid tot storing op het spoor, een vernietigende factor als m'n haar goed zit. De wind levert me wat op! Energie op precies te zijn. Ergens in Noord-Holland, staat een windmolen die voor een klein deel 'van ons' is sinds deze week. Ja, we zijn eigenaar van winddelen en wekken onze eigen energie op. Dus kom maar op die met die winter-, lente-, zomer- en winterstormen!

Vakantie!

De kinderen kwamen vanmiddag uit school met hun rapport en een enorm gebrek aan energie. Gelukkig hebben ze een week vakantie! En Man en ik ook een beetje. De kindjes gaan logeren en we zijn een paar dagen 'vrij'. Heerlijk weer even tijd voor elkaar, gesprekken die we kunnen afronden. Geloof me, onze kinderen zijn het meest dierbare wat we 'hebben'. Maar tijd met zijn tweeën is ook zo fijn af en toe. En zo nodig ook. Stel je voor dat je elkaar pas over vijftien jaar, als de kinderen uit huis zijn, weer diep in de ogen kijkt. En denkt: wie ben jij? Dan beter, en liever, bij tijd en wijle een 'date' met m'n man.

Oordelende ouders

Wij zijn gezegend met drie prachtige kinderen. Een jongen, twee meiden. Alle drie lieve kinderen, met hun streken en nukken. Simpelweg kleine versies van gewone mensen: soms lacht het leven je toe, soms moet je tegenslagen incasseren. Leren incasseren is lastig, soms een harde leerschool. Het enige dat je als ouders kunt doen is wapenen. Is kritiek terecht en gericht op je handelen, niet op je persoon? Doe er wat mee. Zo niet: trek het je niet aan, haal je schouders op en ga vrolijk verder. Onze middelste staat met sterke pootjes, de lekkerste billen van het land en een hol ruggetje (lees: bol buikje) in het leven. Zelf heeft ze daar nooit last van gehad. We hebben haar gestimuleerd trots op zichzelf te zijn door te zeggen dat ze de mooiste billen van het land heeft (we spraken slechts de waarheid), het mooiste haar van ons onze familie (wat ook zo is), en nog veel meer oprechte conclusies. En zo kijkt ze ook naar anderen. Haar zus vindt ze mooi om haar lange vingers en dito haar, haar broertje vindt ze mooi omdat hij zo schattig lacht. Kinderen zijn vaak eerlijk en hard tegen elkaar, en niet altijd op een positieve en vriendelijke manier. Daartegen is ze gewapend, hoewel ze het niet leuk vindt en ze er vaak verdriet van heeft. Daar leert ze wel mee omgaan. Wat opvalt, en vervelender is, is hoe ouders over haar praten en oordelen. In de turnhal, niet wetende dat ik op de rij voor hun zit, concluderend dat 'dat stevige meisje toch niet gaat winnen.' Bij het zwembad kijkend naar haar terwijl ze een ijsje eet, fluisterend tegen hun eigen kind: 'kijk, zo ga je er uit zien als je teveel snoept'. En ja: dit is echt gebeurd en er zijn helaas nog veel meer van dit soort voorbeelden. Eerlijk gezegd: het liefst had ik die ouders een stoot met mijn rechter elleboog tegen hun hoofd gegeven. Waarom zo'n oordeel over een ander, mijn kind in dit geval? Maar dat doe ik als beschaafd mens niet. Bovendien, wat voor voorbeeld ben ik dan voor mijn eigen kinderen.

31 december 2011

Het is vandaag 1 januari 2012. Vaak is 1 januari niet zo'n mooie dag, maar vandaag is dat anders. Geen enorme kater, geen mega slaaptekort, geen onstilbaar verlangen naar gebakken eieren en sinas... En heb ik het drankgelag gemist gisterenavond? Nee.. we deden spelletjes met Anne-Lomé, keken naar Youp en genoten met de meiden (mannetje wilde er niet uit) van het vuurwerk. Vandaag schrijf ik met mijn bijna zes-jarige meisje haar verjaardagskaartjes voor de kindjes van de klas en brengen we deze samen rond. Zij op de fiets, ik hard lopend. En dat frisse gevoel bevalt me prima! Een mooie dag voor een nieuw begin, een nieuw blog. De super kleine kinderen ontgroeid (iedereen zindelijk en verbaal sterk), in een rustiger vaarwater van m'n loopbaan beland (eindredacteur bij het CCV sinds twee weken), het leven lacht me toe. Over de lach en de traan, onze ervaringen, blog ik hier.